Montfortanen

Pater Ubaghs

Adolf Maria Jozef UBAGHS
16-07-1905: geboren te Maastricht
15-08-1925: 1e professie te Meerssen
12-04-1931: priesterwijding te Oirschot
02-10-1975: overleden te Vroenhof;
begraven te Schimmert
IN MEMORIAM
PATER MARIE JOSEF ADOLF UBAGHS
bij zijn Uitvaart te Schimmert 6 oktober 1975
door Pater Jos Jansen
Animés de l’Amour…….
En avant pour Jésus…..
Quam pulchri pedes evangelisantium pacem….
Dat zijn allemaal welbekende teksten van montfortaans-geïnspireerde
cantates, die in Oirschot het missie-ideaal aanwakkerden, en waarbij Dolf zo
enthousiast kon meezingen.
Met zijn heldere, welluidende en vaste tenor-stem heeft hij vaak de
solo-partij voor zijn rekening mogen nemen, en kon hij zo zijn enthousiast
verlangen naar de missie vertolken. Met van ontroering vibrerende stem kon hij
dan zingen: ecce ego, mitte me – hier ben ik, stuur mij dan toch!
Ja, Dolf wilde zeer graag naar de missie gaan. Hij was echter reëel
genoeg om te begrijpen dat zijn gezondheid daar niet tegen bestand zou zijn, en
ook dat de overheid hier wel degelijk rekening mee zou houden.
Na de priesterwijding van 1931 werd de hele klas naar de missie
gestuurd, alleen Dolf Ubaghs moest achterblijven. Hij vond dat erg, maar
berustte er grootmoedig in. “Ik zal met jullie blijven,” zo zei hij bij het
afscheid, “en ik zal proberen een steun voor jullie te zijn, met mijn gebed altijd,
en op iedere andere manier die mijn werkkring mij veroorloven zal.”

En zijn eerste werkkring veroorloofde hem dat op een prachtige
manier. Zijn missie-liefde mocht hij overdragen aan toekomstige montfortaanse
missionarissen. Gedurende 26 jaren was hij werkzaam in onze
opleidingshuizen. Hij leerde de jongens bidden en offeren voor de missie, hij
leerde hun de missie lief te hebben, en hij bracht hun het verlangen bij om ook
aan dat mooie werk te mogen deelnemen.
Met grote belangstelling kon hij zijn vragen stellen aan de
missionarissen op vakantie: ‘hoe maakt die het in de missie? en hoe voldoet die
andere?’ Dat waren dan de jongens die bij hem in de klas hadden gezeten. En
hij was intens gelukkig als hij hoorde dat die tot volwaardige missionarissen
waren uitgegroeid. Hij besefte dan met waardering dat het zaad dat hij hier in
Nederland mocht uitstrooien, daar in de missielanden tot rijpheid kwam en
vruchten droeg. Daar was hij dankbaar voor.
Zes en twintig jaren in de opleiding is een lange tijd. In vertrouwen
heeft Dolf me toen eens gezegd: “Toch hoop ik nog eens in de zielzorg te

mogen werken.

 

 

 

IN MEMORIAM

‘Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest.
(Lc 23, 46)

Op donderdag 30 mei 1996 overleed in Tungelroy, voorzien van het sacrament van de zieken, onze dierbare broer, confrater en pastoor,

PATER FRITS VAN DER ASDONK
Montfortaan

Pater Godefridus Laurentius Hubertus van der Asdonk werd op 20 december 1923 geboren in Meijel. Van 1937 tot 1943 volgde: hij middelbaar onderwijs aan de apostolische school Ste Marie te Schimmert. Zijn noviciaat maakte hij in Meerssen, waar hij op 8 september 1944 door zijn eerste professie zich aansloot bij het Gezelschap van Maria, de Congregatie van de paters Montfortanen. Daarna zette hij zijn studie voort in Oirschot. Hij werd door mgr J.B.Theunissen op 28 maart 1950 priester gewijd.

Na zijn universitaire studies ‘Letteren en Geschiedenis’ in Engeland werd hij in 1955 inspecteur van onderwijs in Malawi. In 1959 werd hij tevens secretaris van de Bisschoppenconferentie. Na deze vruchtbare en succesvolle jaren in Malawi was hij van 1972 tot 1975 assistent van het Generaal Bestuur in Rome. Daarna werd hij achtereenvolgens kapelaan in Horst (1976), pastoor te Beesel (1977-1984), rector van het heiligdom van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo (1984-1989) en tenslotte pastoor in Tungelroy-Weert tot aan zijn dood.

Frits heeft met hart en ziel gewerkt in de Afrikaanse kerk van Malawi en op diverse plaatsen in de Nederlandse Kerkprovincie. Frits was Montfortaan en missionaris in hart en nieren; hij hield veel van mensen, zijn familie, confraters en parochianen. Hij was een man met een gevoelig hart, leefde met iedereen mee en was dankbaar voor elk persoonlijk meeleven. Toen hij onverwacht ernstig en ongeneeslijk ziek werd, hebben de parochianen uit Tungelroy hem spontaan en bewonderenswaardig goed verzorgd, zodat hij temidden van zijn parochianen kon sterven. We verliezen in Frits een hartelijke confrater en beminnelijke pastoor.

Op maandag 3 juni is er om 19.00 uur in Tungelroy een avondmis in de parochiekerk.
U bent in het bijzonder van harte uitgenodigd voor de plechtige uitvaart op dinsdag 4 juni om 16.00 uur, eveneens in de parochiekerk. Daarna wordt hij op het kerkhof van de parochie begraven. Frits zal ons zeer dankbaar zijn, als we hem gedenken in ons gebed en in de viering van de Eucharistie.

(Tungelroy ligt ten zuiden van Weert; komend over de autoweg moet u de afslag ‘Kelpen’ nemen en dan Swartbroek en Tungelroy volgen.)
Namens het kerkbestuur van de parochie van de H.Barbara te Tungelroy. Namens de familie van der Asdonk:
Beringen: Mia Verstappen-van der Asdonk, Giel Verstappen+
Meijel: Jan van der Asdonk, An van der Asdonk-Trinekens
Ospel: An Peeters-van der Asdonk, Grad Peeters
Amby: Jo van den Asdonk, Montfortaan
Helden: Jeanne Kersten-van der Asdonk, Jac.Kersten+ Meijel: Tini Derckx-van der Asdonk, Jan Derckx

Namens de Montfortanen: Ch. Voncken, Provinciaal, Oirschot.

Oirschot / Tungelroy, 31 mei 1996

‘Heer, wat wilt u dat ik doe, zeg het me maar!’
‘Ik heb toch alles van U gekregen.
Bedankt voor alles.’

In dankbare herinnering aan

PATER GODEFRIDUS L.H.
VAN DER ASDONK
Montfortaan

Pater Frits van der Asdonk werd geboren op 20 december 1923 in Meijel en overleed op donderdag 30 mei 1996 te Tungelroy-Weert. Op 4 juni d.a.v. werd hij op het kerkhof van de parochie begraven.

Frits studeerde aan de Apostolische School Ste. Marie in Schimmert en legde na het noviciaat in Meerssen op 8 september 1944 zijn eerste professie af. Na zijn filosofische en theologische stu- dies werd hij door Mgr. J.B. Theunissen in Oirschot tot priester gewijd. Na zijn universitaire opleiding in Engeland vertrok bij naar de missie van Malawi. Hij werd daar inspecteur van het onderwijs en secretaris van de Bisschop- pen-conferentie.

Frits was met hart en ziel Montfortaan en missionaris. Naar het voorbeeld van Maria stond hij klaar voor het geluk van de mensen in dienstbaarheid aan God; dat was de bezieling van waaruit bij geleefd en gewerkt heeft.

Zijn missionair enthousiasme heeft hij in
Malawi ontplooid. Zijn beschikbaarheid
voor de Congregatie van de Montfor- tanen beleefde hij vooral als assistent van de Generale Overste te Rome en zijn Maria-godsvrucht kwam in het bijzonder tot uiting als rector van het Maria- heiligdom ‘Onze lieve Vrouw ter Nood’ te Heiloo. Van zijn pastorale kwaliteiten kunnen veel parochianen getuigen.

Frits was een hartelijke en gevoelvolle mens, die kon meeleven met anderen en hij was altijd dankbaar voor het meeleven van anderen. Hij was tevens een vrome en religieuze mens, die zich tot het einde toe heeft ingezet voor de hem toevertrouwde geloofsgemeenschap. Met zijn broers en zussen had hij een zeer hechte en hartelijke band en onder zijn confraters en parochianen vele vrienden.
Frits, we zullen je missen, maar we
kunnen je nog meer dankbaar zijn voor wat je voor ons betekend hebt.

Aan het einde van de meimaand heeft Frits, na een betrekkelijk kort ziekbed, rust gevonden bij de Vader voor eeuwig. Frits rust in vrede.

Voor uw aanwezigheid en meeleven bij het overlijden van Pastoor Pater Frits van der Asdonk zeggen wij u hartelijk dank.

Het kerkbestuur van de Parochie H. Barbara, Tungelroy.
Familie van der Asdonk.
Paters Montfortanen, Oirschot.

IN MEMORIAM FRITS VAN DER ASDONK

Wij zijn samen gekomen om een bijzonder mens te vieren. Het woord
‘vieren’ is hier zonder meer op zijn plaats want, al zijn we verdrietig om zijn heengaan, we zien tegelijkertijd vol dankbaarheid terug op een leven van een ongewone rijkdom. Dat geldt voor zijn periode als lid van het hoofdbestuur van de Montfortanen in Rome van 1972 tot 1975. Dat geldt voor zijn periode hier te lande, als kapelaan in Horst, pastoor te Beesel, rector van het Maria heiligdom in Heiloo, en laatstelijk als pastoor in Tungelroy. Maar onze dankbaarheid geldt heel in het bijzonder de Kerk van Malawi, het voormalige Nyasaland, waar hij zeventien jaar lang – van 1955 tot 1972 – een toonaangevende rol heeft gespeeld.

Het begon allemaal in 1950. Dat was een bijzonder jaar voor de Nederlands-Belgische Provincie van de Montfortanen en de missie van Malawi. Voor het eerst werd daar een Nederlandse bisschop benoemd, en wel in de persoon van mgr Theunissen. In dat jaar ook werd Frits tot priester gewijd door diezelfde mgr Theunissen. Beiden zouden ze, afzonderlijk en met elkaar, een onuitwisbaar stempel drukken op Malawi.

Om te beginnen ging de jonge pater van der Asdonk van 1950 tot
1955 naar Engeland, naar de universiteit van Southampton, waar hij de graad van Bachelor of Arts zou halen. Hij vertrok naar Malawi in december 1955, vergezeld van de pas gewijde paters Jan Bechtold en Math Schoffeleers, klasgenoten van zijn broer Jo. Direct na aankomst in Malawi werd begonnen met een stoomcursus Chinyanja, de plaatselijke taal.

Frits kreeg helaas de kans niet die cursus af te maken, en ook niet om er zich praktisch in te bekwamen, want hij werd al na twee weken voltijds ingeschakeld bij de schoolinspectie. Zijn intelligentie, zijn onmiskenbare charme, zijn beheersing van het Engels en de Engelse omgangsvormen, gecombineerd met zijn diplomatieke gaven maakten dat hij al snel een niet meer weg te denken factor werd in de onderwijswereld.

Het was een tijd van grote veranderingen. Het begrip
‘ontwikkelingswerk’, voor het eerst gelanceerd in 1944 bij het opstellen van het Handvest van de Verenigde Naties ter ondersteuning van het dekolonisatieproces, begon midden jaren vijftig in brede kringen door te dringen. Mgr Theunissen besefte als weinig anderen dat de Kerk daarbij niet

achter kon blijven. Hij was een man die dacht in het groot en die ook grote dingen tot stand heeft gebracht: nieuwe ziekenhuizen, een nieuw seminarie, een gerenommeerde opleiding voor huishoudleraressen, een volwassen drukkerij, een katholiek tijdschrift, middelbare opleidingen, en een school voor doven en blinden.

Voor dat alles moesten fondsen en personeel gezocht worden in Europa. Dat gebeurde op grote schaal in 1958. Pater van der Asdonk kreeg toen, naast al zijn werk in het onderwijs en de zielzorg, dat laatste als pastoor van de Engelstalige parochie in Limbe, de opdracht om de eerste Malawische bedevaart naar Rome en Lourdes te organiseren, in die tijd bepaald geen sinecure. Daar in Rome, maar vooral in Lourdes, werd door de 35
Malawische deelnemers – priesters, zusters, onderwijzers en catechisten – met aandrang gebeden dat het allemaal mocht lukken.

En lukken dééd het.
Monseigneur kreeg belangrijke toezeggingen van de Nederlandse Provincie van de Dochteren der Wijsheid, de Zusters van Amersfoort, de Medische Missiezusters, de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid van Münster, de Broeders van Maastricht, de Kolpingssöhne uit Duitsland, alsmede enkele Nederlandse leken. In luttele jaren werd het vicariaat Blantyre vervolgens qua onderwijs en gezondheidszorg bij de tijd gebracht.

Een jaar na de bedevaart, in 1959, kwam uit Rome het verheugende nieuws dat Malawi een zelfstandige kerkprovincie werd met Blantyre als aartsbisdom. De uitverkiezing van Blantyre werd door de Montfortanen, en meer in het bijzonder door de Nederlandse Montfortanen, gezien als opperste erkenning van bijna zestig jaar zwoegen. Voor Frits betekende dat opnieuw een uitdaging, want hij kreeg de opdracht een algemeen secretariaat voor de Malawische kerkprovincie op te richten, een taak waar hij zich wederom op bekwame manier van kweet.

Later volgde nog de oprichting van AMECEA, het samenwerkings- verband van de bisschoppenconferenties in oostelijk Afrika, waaruit voor hem belangrijke internationale contacten en ontmoetingen voortkwamen. Het is ondoenlijk al zijn initiatieven en functies de revue te laten passeren. Gelukkig hebben we sinds kort de beschikking over drie uitstekend gedocumenteerde publikaties van pater Albert de Jong cssp over de missies in oostelijk Afrika, waarin veel over het werk van Frits en de Montfortanen is te vinden.

“In Memoriam”

Maar het kon niet altijd goed blijven gaan. In oktober 1959 ontstond er een ernstige aanvaring tussen aartsbisschop Theunissen en de Malawi Congress Party van doctor Banda, de latere president van Malawi.

Voor degenen onder ons die toen in Malawi werkten is dat een pijnlijke periode geweest en het heeft jaren geduurd voordat de wonden een beetje geheeld waren. Frits heeft daarbij met zijn bekende diplomatie een belangrijke rol gespeeld, en tot aan zijn vertrek uit Malawi in 1972 heeft hij op discrete wijze de relaties tussen dr Banda en de Kerk in rustig vaarwater kunnen houden. In 1972 droeg hij zijn post over aan een Malawische opvolger.

Het beëindigen van zijn missieloopbaan is hem zwaar gevallen. Jaren later zou hij nog schrijven in het Montfortaans Contactblad dat de prijs eigenlijk té hoog was geweest: het leven kwam hem lange tijd als ondraaglijk leeg voor door het uitvallen van de voortdurende spanning en uitdaging, die zijn werk in Malawi met zich meebracht.

Dat waren dan enkele mijlpalen in het leven van deze bijzondere mens. Hoeveel meer zou er nog te zeggen zijn. Bijvoorbeeld over de jonge Malawiërs, die mede door zijn toedoen konden studeren in Europa en Amerika. Over zijn gastvrije huis in Limbe, waar iedereen, zwart, wit of bruin, leek of geestelijke, intellectueel of bedelaar, zo maar terecht kon. Over zijn aandoenlijke huiskapel waar hij zijn vroomheid op Afrikaanse manier kon botvieren en waar het kleine tabernakel schuilging achter een voorhangsel van luipaardvel. Als Afrikaanse stamhoofden ten teken van hun waardigheid een luipaardvel mochten dragen, dan mocht Onze Lieve Heer dat ook. Zo was dat. Inderdaad, Malawi en Frits waren voor elkaar gemaakt.

Frits was met al zijn gaven en talenten een man van groot en eenvoudig geloof. En, mogen we zeggen, een man van dankbaar geloof. Als dat ooit duidelijk geworden is, dan was dat op zijn laatste ziekbed. Hij wilde nadrukkelijk sterven in zijn eigen parochie, bijgestaan door zijn eigen mensen, die hem spontaan en bewonderenswaardig tot het einde toe begeleid hebben. Het is voor Frits en allen om hem heen een genadevolle ervaring geweest. Moge hij na zulk een rijk leven nu rusten in vrede.

Pro Nostris juni 1996, blz 184 vv.
M.Schoffeleers smm

“In Memoriam”

G. v. d. Asdonk rector O.L.Vr. ter Nood:
“Ze zeiden: we scheuren je er wel doorheen; maar ze doen het ook!”

Zondag 15 januari 1984 werd, tijdens een Plechtige Hoogmis, rector G. v.d. Asdonk door deken C. F. A. Geraets, geïnstalleerd.

Wie is Rector v.d. Asdonk

Hij werd geboren op de grens van Limburg en Brabant in de Peel, hier heeft hij ook zijn jeugd gesleten. Z’n opleiding werd gevolgd bij de Paters Montfortanen en in 1950 werd hij tot priester gewijd.
Tot die tijd was het allemaal normaal verlopen zoals iedereen zich dat had voorgesteld.
Toen greep de voorzienigheid in en die had grote plannen met v.d. Asdonk, hoewel deze dat in eerste instantie helemaal niet ambieerde.
Na de priesterwijding werd hem gevraagd wat hij graag zou willen gaan doen. v.d. Asdonk: “Ik wil liever niet verder studeren en graag in Nederland blijven”. Met deze wens kon rekening worden gehouden.
Maar een klein duiveltje had er plezier in de zaak eens flink in de war te sturen, want toen de benoemingen werden afgelezen bleef een vriend van v.d. Asdonk in Nederland en mocht v.d. Asdonk zelf naar Centraal Afrika gaan. Maar eerst naar Engeland, naar de universiteit.

Hier was duidelijk sprake van een persoonsverwisseling, maar er was niets meer aan te veranderen. Zo ging v.d. Asdonk dus eerst naar Engeland om in Oxford te gaan studeren, maar hier wachtte hem de eerste teleurstelling, want de Nederlandse papieren waren niet geldig en er moest eerst staatsexamen worden gedaan.
“Ik vond Engeland verschrikkelijk, ik moest eerst alles over het Britse koninkrijk leren en wiskunde!” zegt v.d. Asdonk.
Toen hij dan ook met vakantie in Nederland terug kwam besloot hij het niet meer te doen.
“Toch moet je gaan”, zei de Provinciaal. “Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen mezelf te veranderen, ik nam een vergrootglas mee naar Engeland en legde dat op de fijne dingen en dat waren er velen. Het werd een fijne tijd.
In 1955 was ik Bachelor of Arts (in Nederland te vergelijken met drs. letteren en wijsbegeerte).
Nu was de tijd rijp om naar Afrika, Nyasaland, het latere Malawi te gaan. Een
Britse kolonie, zo Brits en zo koloniaal als het maar kon, m’n engelse

opvoeding kwam me nu goed van pas, ik werkte daar als directeur onderwijs en bleef er 17,5 jaar” zegt v.d. Asdonk.

Weemoed

Met een stem, die enige weemoed verraadt, vertelt v.d. Asdonk. “Het waren mooie jaren; ik had het voorrecht de wording van een natie mee te maken en daar een steentje toe bij te dragen”.
Door zijn vertrouwenspositie werd hij tot secretaris generaal van de bis- schoppen conferentie benoemd.
In 1972 benoemde de Generale Overste v.d. Asdonk tot zijn assistent en dat hield een terugkeer naar Rome in. V.d. Asdonk werd belast met het bezoeken van de Missie-gebieden van de Montfortanen en heeft daardoor erg veel gereisd.
In 1975, op het Kapittel (vergadering van alle Montfortanen) stelt v.d. Asdonk zich niet meer beschikbaar, hij had geen ambitie meer. Hij kwam terug naar Nederland, hoewel hij graag teruggegaan was naar Malawi. Maar daar was een inlandse priester benoemd. Deze man moest ook een eerlijke kans krijgen, dat was de reden dat v.d. Asdonk niet naar Afrika terugkeerde.
Na een kleine vakantie komt er een benoeming als assistent in Horst (N.
Limburg). Toen er in Beesel een pastoorsplaats vrij kwam vroeg de Bisschop van Roermond hem deze plaats in te nemen.
“Op 22 januari 1978 werd ik geïnstalleerd als pastoor van de St. Gertrudis parochie te Beesel, een dorp van feesten, een dorp van tradities met vredige en lieve mensen, ik voelde me daar thuis. Haal me hier nooit meer weg, ik blijf pastoor tot ik niet meer kan”.

Lot

Maar het lot had toch nog iets voor v.d. Asdonk in petto. De Provinciaal wist hem toch over te halen, naar Heiloo te komen en Beesel werd maar moeilijk verlaten.
Op 8 januari werd er afscheid genomen van Beesel en 15 januari werd v.d. Asdonk geïnstalleerd in Heiloo.
Tot slot zegt hij: “Ze zeiden toen, we scheuren je er wel doorheen, maar ze doen het ook!”

Uit: Uitkijk Post, 25-01-1984.

ASDONK+++ van der Godefridus L.H. Pater

Geboren: 20-12-1923 te Meijel in Nederland Ingetreden: 1943 te Meerssen in Nederland Eerste geloften: 08-09-1944 te Meerssen in Nederland Eeuw. geloften: 08-09-1949 te Oirschot in Nederland Priesterwijding: 28-03-1950 te Oirschot in Nederland
Gewijd door: Mgr.J.B. Theunissen, bisschop van Blantyre

***HUMANIORA/VAKSCHOOL***
Montfortaans 1937-1943 te Schimmert in Nederland

***HOGERE STUDIES*** Filosofie 1944-1945 Meerssen Nederland Filosofie 1945-1946 Oirschot Nederland Theologie 1946-1950 Oirschot Nederland Universiteit 1950-1952 Church-Stretton Engeland
Arts,Bachelor of Arts
Universiteit 1952-1955 Southampton Engeland

***IN DIENST VAN DE CONGREGATIE***
1950-1951 Church Stretton Engeland Student
1951-1952 Market-Drayton Engeland Student
1952-1955 Colbury / Totton Engeland Student
1955-1959 Limbe Malawi Inspecteur van onderwijs
1959-1972 Limbe Malawi Secr. Episcopal Conference
1972-1976 Rome Italië Generaal assistent
1976-1977 Horst Nederland Kapelaan
1977-1984 Beesel Nederland Pastoor
1984-1989 Heiloo Nederland Rector
1989-1996 Tungelroy-Weert Nederland Pastoor

Overleden op 30-05-1996 te Tungelroy-Weert in Nederland
Begraven te Tungelroy-Weert in Nederland

 

 

JAN EVEN

Jan EVEN

07031932: geboren te Beverwijk

08091952: 1ste professie te Meerssen

16031958: priesterwijding te Oirschot

13012010: overleden te Roermond

‘De Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets.’ (psalm 23)

Op 13 januari 2010 overleed in Roermond pater Jan Even montfortaan.

Johannes, Maria Gerardus Even werd geboren op 7 maart 1932 in Beverwijk. Hij kwam in 1945 naar Ste Marie in Schimmert. Op 8 september 1952 legde hij zijn eerste geloften af in Meerssen. Op 16 maart 1958 ontving hij de priesterwijding van mgr. Mutsaerts in Oirschot. Zijn eerste benoeming was voor Heiloo. In 1965 ging hij naar Hoensbroek, maar hij kreeg al vlug een benoeming als aalmoezenier voor het onderwijs in de bisdommen Haarlem en Rotterdam en verhuisde daarvoor naar de montfortaanse communiteit van de Haagsche Schouw. Van 1967 tot 1980 was hij pastoor in Bennebroek. Hij kreeg in 1982 een benoeming in Neerkant als pastoor, later uitgebreid met Helenaveen. Van 19881991was hij overste in Oirschot. Van 19911997 werd hij pastoor van het bedevaartsoord Ommel en in 1997 rector in Huize St. Elisabeth in Haelen. De laatste jaren was hij tevens overste van de regionale communiteit OostBrabant. Hij overleed in het St. Laurentiusziekenhuis in Roermond.

Jan voelde zich al een paar weken niet goed. Dat zijn leven op een einde liep, kwam als een verrassing, niet in het minst voor hemzelf. Dat het zo snel ging, was niets voor Jan. Hij wilde alles onder controle houden. Als dat niet lukte, werd hij onrustig en angstig. Zijn laatste dagen waren dan ook niet gemakkelijk. Maar met zijn typische onverzettelijkheid hield hij vast aan de

grondtoon in zijn leven: een groot godsvertrouwen. Dat bleek ook toen hij tijdens het sacrament van de zieken enkele keren met stemverheffing zei: God is goed. En zijn laatste woorden waren: De Heer is mijn herder“.

Godsvertrouwen is de ruimte geweest waarin hij heeft geleefd. Vanuit die basis wilde hij op weg gaan, in het rustige tempo dat zo kenmerkend voor hem was. In 1968 schreef hij daarover: Wie een berg te vlug wil bestijgen, haalt de top niet”. Hij had het niet gemakkelijk, toen kort na zijn priesterwijding grote onrust ontstond in kerk en maatschappij. Met pijn in zijn hart constateerde hij: We zitten in de mist en je zou wensen dat de nevels optrokken. Hij wist dat wij mensen tastend zoeken naar de waarheid, maar hij had niet veel op met hen die de twijfel tot princiep verhieven. De zekerheid van zijn godsvertrouwen kwam overeen met zijn gestalte, zijn stemgeluid en zijn lach.

In het jaar van zijn wijding kreeg Jan last van zijn schildklier. Sindsdien moest hij het kalm aan doen. Naar de missie gaan zat er toen niet meer in. Daarvoor had hij wellicht ook wat te linkse handen, zoals zijn novicemeester al opmerkte. Nauwgezet en uit plichtsbesef deed hij zijn werk als aalmoezenier voor onderwijsgevenden. Dat bracht hem soms tot aan de rand van overspanning. Veel meer voelde hij zich thuis in een kleine parochie en als rector in het klooster van Nunhem. Daar kon hij gewoon doen wat hij wilde: vertrouwen geven en vertrouwen krijgen. Een beetje weg ook van alle spanningen in de kerk. Een revolutionair of een kerkhervormer was hij niet. Zijn ziel lag bij kerkgebonden geloven” in een sfeer van collegialiteit.

Van jongs af aan heeft Jan een groteverering voor Maria gehad. Graag ging hij naar Heiloo. Dat hij later de zorg kreeg voor de bedevaartskerk van Ommel, paste dan ook heel goed bij hem. Moge Maria hem nu bij de hand nemen in het uur van zijn dood.

Op zaterdag 16 januari 2010 om 14.00 uur nemen we afscheid van hem in de kapel van het klooster St. Elisabeth, St. Elisabethdreef 1 in Haelen. Aansluitend wordt hij op het kloosterkerkhof aldaar begraven.

Oirschot, 13 januari 2010 namens familie Even en confraters Wiel Logister smm provinciaal overste

Bij de uitvaart van Jan Even op 16 januari 2010