Luisteren 2
Ik vertel u nu over de tentoonstelling van O.L.Vrouw ter Nood in 2005
Bij aankomst stonden er al 5 mensen te wachten.
Ik begon meteen aan de rondgang.
Er waren mensen aanwezig uit o.a. Volendam, het vaandel van Purmerend was in de smaak omdat daar de wapens van Edam, Volendam, Monnickendam en Purmerend op staan.
Op een paar vaandels staat Maria met haar kind op de rechterarm en een appel in haar linkerhand.
Ik leg de mensen dan uit dat Maria ons verteld dat ze samen met haar Zoon de appel, het symbool van de erfzonde.. het kwaad… zal overwinnen.
Ik vertel speciaal dat het Kindje op de rechterarm zit omdat er ook een afbeelding van Isabella Hertsens is waar het kindje op de linkerarm zit en daar staat geen appel op.
Isabella noemde Maria troost der bedrukten, maar dat is eigenlijk de titel van Maria Kevelaer ( Duitsland )en tot 1883 is dat prentje nog verspreidt, maar daarna is het uit de handel genomen en de titel Troosteres der bedrukten weer voor Maria Kevelaer behouden. Omdat er in Nederland een tijd geen bedevaarten mochten worden gehouden, ging man naar Kevelaer of Belgie .
Als ik bij het schilderij van Gerrit de Jongh ben , vertel ik over de H. Trap van Rome en de mensen die in St.Jakob de Compostella en ook Fatima , omdat we daar van weten dat er mensen op hun knieen over de weg gaan…. Om boete te doen. Ook op dit schilderij zien we een kruippad, maar we hebben zelf ook een kruippad om de kleine kapel lopen !!!! .Ik stel ze voor om na de tentoonstelling even naar de kleine kapel te gaan om te gaan kijken. Ze doen dat meestal toch al omdat ik de mensen vertel over het schilderwerk van de voorgevel van de kleine kapel, over het gastmaal van God de Vader, de mensen zijn dan blij dat ze een duidelijke uitleg over het schilderwerk hebben gekregen. Velen zien wel het schilderwerk maar snappen eigenlijk niet wat ze werkelijk zien en wat het voorstelt.
Op de vaandels en op de schilderwerkjes staat een ruïne met daarin de vage voorstelling van een vrouw met een kind op haar rechterarm .
Dat is de voorstelling van Maria met het kind tussen de muurresten van de kapel van de 17e eeuw. Ik probeer daar over te vertellen.
Ademloos staan ze te luisteren wanneer ik vertel over het licht dat uit de richting Oudorp/Heerhugowaard door de lucht naar de ruïne van kapel gaat. In het schijnsel is een vrouw te zien, met een kind op haar arm.
De kinderen hebben het uiteindelijk op straat gebracht, dit verhaal, want de oudere katholieken mochten er niets over zeggen vanwege de reformatie.
Gelijk met dat ik binnen kom op deze zondagmorgen komt er een jong echtpaar binnen.
Meteen aan de slag dus , nadat ik de familie Hoebe even gemeld heb dat ik er ben.
Ik begin de rondleiding , en het is frappant zoveel interesse als ik steeds ontdek bij de mensen. Inmiddels lopen er meer mensen mee met ons, ineens heb ik wel een stuk of 8 mensen achter me aan lopen, die meeluisteren naar de rondleiding.
Een oudere dame uit Heerhugowaard herinnert zich nog dat de Juliaantjes bedelden langs de huizen. Ik vertel graag over de Juliaantjes dat komt natuurlijk omdat ik heel veel van ze houd. Ze hebben een grote plaats in mijn hart.
De mensen vinden het ook bewonderenswaardig zoals ze geleefd hebben. Ik vertel altijd zoveel over de Juliaantjes omdat ik vind dat het geweldig is wat deze mensen 
allemaal gedaan hebben voor de omgeving van Heiloo en Limmen.
Er is nog een ouder echtpaar en ik wil altijd weten waar ze vandaan komen .
Deze wonen in Opmeer …. wel een eindje weg, maar ze zijn met een jonger paar waarvan ik hoor dat de man al voor de 3e keer hier is,… en me vertelt dat hij me eerder heeft meegemaakt met de rondleiding van de gemeente.
Zijn vrouw vraagt of ik haar man ken. Hoezo?, vraag ik een beetje verbaasd ..hoezo zou ik uw man ?. Ze schiet in de lach en zegt …Nou mijn man is hier wel een beetje bekend … Om een lang verhaal kort te houden het was de heer de Daas, de wethouder en loco-burgemeester van Heiloo.
Maar ik kende hem niet .
Ik moet eerlijk bekennen dat ik slecht op de hoogte ben als het over dat soort dingen en mensen gaat. Bovendien komen ze alleen in de krant als er ergens iets mis is, denk ik, en al die ellende lees ik niet. Hij was er voor de 3e keer en nu met de ouders van hem of zijn vrouw .Het boeide hem heel erg.
Het is erg leuk, omdat ik van de keer dat ik de gemeente rondleidde, nog weet dat er meerdere gezegd hebben dat ze terug zouden komen. En er zijn inmiddels al verschillende mensen die bij de gemeente werken voor een tweede of derde keer langs geweest.
Er komt een grote groep binnen die uit zeker 12 mensen bestaat ….een dagje uit met een busje ..ze zien toevallig het tentoonstellingsbord en komen even kijken.
Het is meteen in de roos als we bij de vaandels beginnen, en omdat ze uit de omstreek van Purmerend/Edam komen, is het vaandel van Purmerend met de wapens van Edam, Volendam, Purmerend en Monnickendam natuurlijk populair.
Ze zijn er weg van, en het verhaal van het wielrenners-vaandel met de bron van Heiloo, het bloedwonder van Alkmaar en Amsterdam met zijn Stille Omgang is kat in het bakkie . Een man vertelt dat hij als kind ter bedevaart ging in Heiloo vanuit Wieringermeer. Ze gingen dan om 10 uur in de avond verzamelen en liepen de hele nacht naar Heiloo .Daar maakte ze een bedevaartdag ervan en gingen dan weer lopend naar huis. Wat fantastisch om dat te horen .
Ik had een super leuk gezelschap waar ik mee rondliep.
Jammer genoeg kwam de chauffeur van het busje zeggen dat ze weg moesten en we spraken af dat ze weer terug komen. Ze zijn later ook terug geweest, toevallig was ik er toen ook weer.
Ik had tot half 2 dienst en ging jammer genoeg weer naar huis.
2 Dames, 1 uit Hoofddorp en 1 uit Castricum.
We bleven bij de vaandels plakken. De mevr. Uit Hoofddorp was niet katholiek en dat is een extra stimulans om een goede rondleiding te geven.
Ik vertelde over het vaandel van de rijwielvereniging.
Daarop zie je 3 kringen aan de onder zijde.
Heiloo, Alkmaar en Amsterdam.
Wat is daar nou voor verband mee? werd er gevraagd.
In de cirkel van Heiloo ontspringt een bron.
In de cirkel van Alkmaar staat een kelk waar bloed uitkomt, dat is het mirakel van Alkmaar
.Daar veranderde wijn in bloeddruppels toen er mee gemorst werd.
In het midden zie je prachtig uitgebeelde vlammen met de hostie erin .
Dat is van het mirakel van Amsterdam .Dat is van de Stille Omgang.
Het is soms onbegrijpelijk hoe weinig mensen er vanaf weten.
Het vaandel is natuurlijk tot in de puntjes bekeken en ook de andere
vaandels kregen veel aandacht.
Deze dames waren erg blij met de rondgang.
Er kwamen mensen uit Heiloo.
Ook deze hadden veel vragen en de man vertelde dat hij de kleine kapel
zo druk vond .
Ik zei : ”Dan moet eens naar de Abdij gaan ”. Daar is het veel rustiger.
Hij zou het liefst een totaal blauwe hemel willen in de kapel en daar alleen een
Maria beeld in. Nou , ik zei hem dat zijn wens bijna vervuld werd met
de nieuwe schilderwerken in de kleine kapel op de achtermuur.
Moet U achterstevoren gaan zitten dan is het veel rustiger.
De tekeningen van Dhr.Stuijt krijgen ook altijd veel bewondering.
De mensen zijn verrast als ik ze vertel dat er nog steeds 1e zaterdag wordt
gehouden . Als alle mensen die toezeggen dat ze er een keer heen gaan dit ook
werkelijk zouden doen , dan komt er een hele oploop.
Er kwamen weer een paar mensen naar me toe. Uit het oosten des landt.
Ze komen terug .
Ze hebben een zoon die priester wordt, het volgende jaar hebben ze feest.
Hij loopt stage in Zwolle. De mensen komen van de camping Heemskerk.
Nog een echtpaar van de camping.
De mensen weten dat er een tentoonstelling is door de T.V. uitzending en…
doordat ze het van elkaar op de camping horen.
Ik geniet zelf nog het meest van de vragen die de mensen stellen .
Ik kijk alweer uit naar de volgende week
Ik kon het nauwelijks afwachten dat het zo ver was.
Dinsdag had Bert al wat klaar gezet, Bert had de kapel ook al opgeruimd
want de Juliaantjes zouden komen.
We zetten stoelen klaar en bij iedere stoel een kopje en ….een stuk gebak.
We hadden van iemand een gigantische taart gekregen We wasten de bordjes om waar de gebakjes op moest. Deze sneden we in gebak formaat en na wat zoeken vonden we wat lepels en vorkjes etc. Eindelijk was het zover. Wil van Schoten, haar man en haar zus alsmede Bert en ikzelf wilden er een fijne middag van maken voor de oude bewoners.
Er kwam een rolstoelbus en een paar auto’s waar ze mee kwamen.
We ontvingen ze in hun eigen refter met koffie of thee en gebak dus.
Dat was een groot feest voor iedereen.
Er waren ook een paar hulpen meegekomen.
Na de koffieronde mocht ik een rondleiding geven
Ik zag er erg tegenop eerlijk gezegd want wat zouden deze bijdehandjes
nu nog van mij kunnen horen ?.Ze staan bij mij zo hoog aangeschreven. Ik zweette peentjes, omdat ik dacht dat de zusters alles veel beter zouden weten dan ik zelf.
Ze zijn zo goed op de hoogte van alles !.
Maar het viel mee .
De eerste gang met daarin de vaandels was een topper.
De schilderwerkjes in de gang vonden ze ook erg mooi .Vooral het verhaal over het schilderij van de Fam. van Markette met het kruippad en de uitleg over de opschrift van 30 jaren op het schilderij…is dat van het echtpaar of….verwijst het naar de verjaardag van Jezus toen Hij aan zijn openbare leven begon. ? Ik vind het heerlijk om mensen te vertellen over wat we allemaal kunnen laten zien .
De genomineerden schilderwerken was al een apart begin.
Er zijn een paar dingen waar ze erg van onder de indruk waren.
Dat was b.v. de eerste ontwerptekening voor de voorwand van de kleine kapel van dhr. Han Bijvoet.
Ook de tekening voor een eventuele basiliek was een verrassing. Wat vonden ze het mooi.
De witte jurkjes was natuurlijk puur nostalgie, omdat ze die zelf vaak gemaakt hebben.
Ze genoten zichtbaar. Het kleine beeldje uit de grote kapel dat via de Fam. Admiraal uit Ursem naar
hier is gekomen , is ook een punt van aandacht.
Omdat het een beetje uitliep belde iemand met de “bus” om te vragen of de bus later kon komen.
We keken de video .Wat vonden ze dat mooi. Ik was zo blij met dit bezoek .
Daarna gingen we even naar de kapel. De prachtige kapel van hun moederhuis.
Het was grappig om te zien dat bijna iedereen weer op zijn oude plaatsje ging zitten.
Toch was het nu wel duidelijk dat voor de zusters de “Ziel ” uit het huis was.
Het was niet meer hun eigen stekkie waar ze in terug kwamen. En ik denk dat dit voor sommige een hulpstukje is om te verwerken dat hun huis verkocht is.
Bert had een mooi gebed gemaakt en samen zongen we het Salve Regina.
Daarna was het leuk om te zien dat verschillende zusters nog even naar hun oude kamertje liepen.
Natuurlijk lieten we ze even op hun eigen “ hokkie ” kijken.
Daar vonden ze niets meer terug van hun eigen leventje.
Sommige zusters waren alweer helemaal thuis en spraken over “ in onze refter…”.
We dronken nog even iets in “onze refter “, meteen zat iedereen gezellig te kletsen. Zo was het vroeger ook altijd.
Het was zelfs even zo ouderwets, dat zuster Gemma dacht dat ze thuis waren, en ineens in haar zak van haar pakje een kaartje voelde, dat ze de vorige dag van iemand had gekregen voor Zr.Aloijsia.
Ze dacht :Ik zal het even bij haar brengen…..
Ik zag haar bij de trap staan, maar die was afgezet en toen ik haar vroeg waar ze heen ging, zei ze : ”Ik ga even naar boven, want ik heb een kaartje voor Zr.Aloijisa gekregen , ze is vandaag thuis gekomen,dat breng ik haar even “. Maar dat was in Limmen natuurlijk.
Dat was eigenlijk geweldig om mee temaken .
Ze was niet in de war, maar ze voelde zich zo thuis dat ze dacht :
Kom, ik breng even dat kaartje op zijn plaats.
.Daarna gingen we naar hun eigen kerkhofje achter het huis.
Op het kerkhof keek, liep en zocht ieder zijn plaatsje op. Iedereen had wel iemand die even extra bezocht werd .Het lijkt wel of ik ze allemaal voor me zie, zei iemand tegen me.
Ze waren echt even terug op hun stekkie.
Blij gingen ze weer naar hun huidige woonstee. Moe en voldaan.
We bleven bijna met een stok zitten, maar zuster Martha mistte haar hulpstuk nog net op tijd.
Wat was het fijn om deze stralende gezichten te zien.
Ik mis ze ….dacht ik weer.
Ik mis ze heel erg….. .maar ik merkte dat er al een aantal heel gelukkig waren op hun nieuwe plekje.
Gelukkig maar, want het is heel erg als je van mensen houdt en je ziet dat ze niet gelukkig kunnen zijn.
Van sommige mensen houd je onvoorwaardelijk…en ik ….van deze groep geweldige vrouwen zeker heel erg veel.
Herma Out
